İSTANBUL

Evin içinde bir oda, odada İstanbul

Odanın içinde bir ayna, aynada İstanbul

Adam sigarasını yaktı, bir İstanbul dumanı

Kadın çantasını açtı, çantada İstanbul

Çocuk bir olta atmıştı denize, gördüm

Çekmeğe başladı, oltada İstanbul

Bu ne biçim su, bu nasıl şehir

Şişede İstanbul, masada İstanbul

Yürüsek yürüyor, dursak duruyor, şaşırdık

Bir yanda o, bir yanda ben, ortada İstanbul

İnsan bir kere sevmeye görsün, anladım

Nereye gidersen git, orada İstanbul.

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

***

ISTANBUL

A room in the house, in the room Istanbul

A mirror in the room, in the mirror Istanbul

Aman lit his cigarette: Istanbul smoke,

A women opened her bag, Istanbul in the bag

I saw the child cast his fishing line in the sea,

He started to pull it up, ıstanbul on the hook

What sort of water is this, wat kind of city?

Istanbul’s in the bottle, Istanbul’s ın the table.

When we walk she walks, when we stop she stops; we were confused,

She’s on one side, I!m on the other, Istanbul in the middle.

Once you love, you’re in trouble

Wherever you go, Istanbul is there.

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

CANIM İSTANBUL

Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar

Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.

İçimde tüten birşey; hava, renk, eda, iklim

O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.

Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur

Ay ve güneş ezelden iki İstanbul’ludur.

Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,

Ve kavuşmuş rüyalar onda, onda misale.

İstanbul benim canım, vatanım da vatanım.

İstanbul, İstanbul…

Tarihin gözleri var, surlarda delik delik

Servi, endamlı servi, ahirete perdelik.

Bulutta şaha kalkmış Fatih’ten kalma kır at

Pırlantadan kubbeler, belki bir milyar kırat.

Şahadet parmağıdır göğe doğru minare

Her nakışta o mana: öleceğiz ne çare?

Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet

Beyoğlu tepinirken ağlar Karacaahmet.

O manayı bul da bul!

İlle İstanbul’da bul!

İstanbul, İstanbul…

Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği

Çamlıca’da, yerdedir göklerin derinliği.

Oynak sular yalının alt katına misafir

Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir.

Her akşam camlarında yangın çıkan Üsküdar

Perili ahşap konak, koca bir şehir kadar.

Bir ses, bilemem tanbur gibi mi, ud gibi mi?

Cumbalı odalarda inletir “Katibim”i.

Kadını keskin bıçak, taze kan gibi sıcak

İstanbul, İstanbul…

Yedi tepe üstünde zaman bir gergef işler

Yedi renk, yedi sesten sayısız belirişler.

Eyüp öksüz, Kadıköy süslü, Moda kurumlu

Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu.

Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından

Hala çığlıklar gelir Topkapı sarayından.

Ana gibi yar olmaz, İstanbul gibi diyar

Güleni şöyle dursun, ağlayanı bahtiyar.

Gecesi sümbül kokan Türkçesi bülbül kokan

İstanbul, İstanbul…

NECİP FAZIL KISAKÜREK

***

MY DEAR ISTANBUL

They have melted my soul and frozen it in a mould;

They have named it Istanbul, and put it on earth.

There’s something smoking inside me; air, colour, grace, and climate;

That’s my beloved who came from beyond time and place.

Its flowers are golden stars, its water is sweet;

The moon and the sun have always been Istanbullian.

The sea and the earth have reached their union in her

And the dreams have turned to reality in her.

Istanbul is my life;

my motherland…

Istanbul,

Istanbul…

History has eyes, the riddles on ancient walls;

Cypresses, cypresses are of fine stature, they’re the curtains

Of two worlds…

A steed rears up on the clouds;

Diamond domes, perhaps there are billions of steeds…

The minarets are index fingers pointing to the sky.

In every embroidery a meaning: we must die.

Death is more alive than life mercy is greater than sin;

When Beyoğlu is drowing in worldly pleasures,

Karcaahmet weeps…

Seek the meaning, find it!

Find it in Istanbul!

Istanbul,

Istanbul…

The Bosphorus, the silver brazier of the Bosphorus, boils the coolness;

The depths of heaven on earth are in Çamlıca.

Playful waters are the guests in the basement of the sea-side house;

A photo of the sad face of a former diplomat hangs on the wall.

Every evening flames on the windows in Üsküdar,

A haunded house, big as the city…

A song from the Ud or the Tanbour?

It sings “Katibim” behind the bay-windows…

Its women are like sharp knives,

Warm like fresh blood,

Istanbul,

Istanbul…

Time on the seven hills embroiders

Seven colours, seven voices, endless manifestation…!

Eyüp is an orphan, Kadiköy is dressed up, Moda is haughty,

Wind in the Island plays tricks with the girls.

Each dawn, the arrows fly from their bows.

Cries come from Topkapi Palace still.

The mothers are the best of sweethearts, Istanbul is the best of places;

Never mind the cheerful crowd, those who cry are happier.

It night smells hyacinth,

Its Turkish the nightingale’s voice.

Istanbul,

Istanbul…

NECİP FAZIL KISAKÜREK